Het Brussel Hoofdstedelijk Gewest viert zijn twintigste verjaardag. Na heel wat overwonnen obstakels werd het derde gewest opgericht op 12 januari 1989. Sommigen twijfelden aan de slaagkansen en de economische leefbaarheid van het Brussels Gewest, en ze kregen ongelijk.
De afgelopen twintig jaar heeft het bestuur van Brussel weliswaar geen vlekkeloos parcours afgelegd, maar het kon toch een hoop zaken realiseren die onder federaal bestuur onmogelijk waren geweest.
Daarom is het met bescheiden trots dat het Brussels Gewest de champagnekurken laten knallen. Maar voelen Brusselaars dat ook zo? Zijn Brusselaars trots op hun gewest? En op welk facet van het Brussels gewest kunnen ze het meest trots zijn?
Ik weet niet hoe dat zit in de andere gewesten (Vlaams en Waals) maar ik heb als inwoner van Brussel geen emotionele band met het Brussels gewest. Het lijkt een pure administratieve instantie, ‘k word er warm noch koud van. Ik ben wél blij (en trots) om in Brussel te wonen. Ik hou (zoals zoveel mensen) vooral van de verscheidenheid aan mensen en culturen. Maar van die gouden Iris krijg ik geen chauvinistische gevoelens.
Ik denk dat dit vrij logisch is, het Brussels gewest is tenslotte nog maar 20 jaar jong. Een gevoel dat moet groeien, alhoewel ik me wel een Nederlandstalige -géén Vlaamse- Brusselaar voel, maar het is inderdaad ook zo dat het Brussels gewest géén identiteit laat staan een gezicht heeft. Misschien moeten ze daar dringend eens aan werken.
Het is zo’n beetje als grote broer Europa. Op het eerste zicht merk je er weinig van, maar uiteindelijk zijn er talrijke zaken waar het gewest mee te maken heeft.
Verder hoop ik voor de toekomst dat het Brussels Gewest wat meer centen krijgt en hiermee z’n langetermijnvisie mag ontplooien. Daarnaast mogen voor mijn part de 19 baronieën opgeheven worden en mag het Gewest wat meer daadkracht toegekend krijgen.