“… buitenlanders in Parijs, Amsterdam of Londen moeten zich altijd aanpassen aan de dominante, nationale cultuur. De enige manier om er te aarden, is om zoveel mogelijk als Fransman, Nederlander of Brit te integreren - om te beginnen door de taal goed te spreken. In Brussel bestaat zo’n dominante cultuur niet, omdat de stad politiek en cultureel zo verscheurd is. Dat mag zijn trieste kanten hebben, maar het geeft ook ruimte: iedereen kan er zichzelf zijn, zonder zich buitengesloten te voelen. De Brusselaars zelf doen immers ook maar wat. In deze stad kun je niet een elite definieren, of een onderklasse - er zijn er zo vele, die hun eigen parallelle levens leiden. Dat maakt de stad ondoorgrondelijk, op het eerste oog. Maar het voordeel hiervan is wel dat de buitenlanders zich ook niet hoeven aan te passen: zelfs de Belgen weten niet eens waaraan precies”