De Brusselaar bestaat niet. De stad herbergt zo veel verschillende gemeenschappen dat het bijna onmogelijk is om een profiel op te stellen van de gemiddelde Brusselaar.
Brussel ligt op de grens tussen een Germaanse en Romaanse cultuur, met belangrijke bevolkingsgroepen van over heel Europa en daar buiten.
Maar toch onderscheidt een Brusselaars zich van pakweg een Antwerpenaar of een Luikenaar. Wat is dat onderscheid ? Zijn Brusselaars vriendelijker, gemoedelijker, directer, gehaaster, … ?
Brusselaars zijn veel meer gewend aan ‘het verschil’ dan andere Belgen. Door de bonte mix van Brusselaars zijn we het gewoon dat mensen er anders uitzien, zich anders gedragen, zich anders uitdrukken, … Ik geloof niet in een melting pot, maar wel in een verdraagzaam en vredevol naast elkaar leven.
En eentalige Brusselaars al zeker niet!
Is deze ‘morgenbrussel.be/blog niet een geschikte gelegenheid om een meertalig discussieforum op te zetten waar ik ook de ‘anderstalige’ meningen kan lezen en daar rechtstreeks kan op in-bloggen? We mogen er toch van uit gaan dat de constructieve suggesties door elke blogger kunnen verstaan worden? De administrator zal er de zinloze ‘taalbeledigingen’ wel uithouden!
Mij interesseert bijvoorbeeld wat een Yves Rouyet schrijft op de Franstalige blog. Mijn Frans is echter niet goed genoeg om hierop verder te bouwen.
Brussel is een veelvoud aan groepen, culturen, talen, godsdiensten… Vooral zo houden, niet alles gaan be-regelen zoals in Nederland, gewoon leven en laten leven.
Ik stem overeen met Niels. Citaat uit het uitstekende boek “De Europeanen” (2006) van de Nederlandse journaliste C. de Gruyter, p. 48:
“… buitenlanders in Parijs, Amsterdam of Londen moeten zich altijd aanpassen aan de dominante, nationale cultuur. De enige manier om er te aarden, is om zoveel mogelijk als Fransman, Nederlander of Brit te integreren - om te beginnen door de taal goed te spreken. In Brussel bestaat zo’n dominante cultuur niet, omdat de stad politiek en cultureel zo verscheurd is. Dat mag zijn trieste kanten hebben, maar het geeft ook ruimte: iedereen kan er zichzelf zijn, zonder zich buitengesloten te voelen. De Brusselaars zelf doen immers ook maar wat. In deze stad kun je niet een elite definieren, of een onderklasse - er zijn er zo vele, die hun eigen parallelle levens leiden. Dat maakt de stad ondoorgrondelijk, op het eerste oog. Maar het voordeel hiervan is wel dat de buitenlanders zich ook niet hoeven aan te passen: zelfs de Belgen weten niet eens waaraan precies”