Misschien denkt u dat er weinig te vertellen valt over een vierkante, grijze steen ? Zeker als ze met duizenden naast elkaar liggen en enkel dienen om het verkeer (letterlijk) te ondersteunen ?
De Brusselse lanen, pleinen, straten, kaden en steegjes liggen vol kasseien. Een scharme waar we gehecht aan zijn. De Grote Markt of het Koningsplein besmeuren met asfalt ? Ondenkbaar !
Er zijn kasseien met Sint-Jacobsschelpen die de weg naar Santiago de Compostella wijzen. Of versierd met de vreemdste voorwerpen, vooral in de buurt van het Speelgoeduseum.
En af en toe wordt de kassei kordaat aangewend om het ongenoegen van de burger kracht bij te zetten door ze naar de ordehandhaving te slingeren.
In tijden waar onze ecologische voetafdruk steeds nauwkeuriger wordt gemeten, brengt ook de kassei goed nieuws. De porfierstenen uit Waals-Brabant zijn onovertroffen in duurzaamheid en hergebruik. Op een steenweg moeten de kasseien om de 25 jaar herlegd worden. Een asfaltweg wordt in die tijd twee of drie keer vervangen.
Heeft u nog anekdotes of poëtische bespiegelingen over de Brusselse kassei ? Waar ligt de interessantste kassei ? Welke kassei is uw favoriet ?
Een eigenzinnige chocoladetram verlaat zijn veilige stelplaats en trekt op avontuur door een besneeuwd Brussel, vergezeld door een mysterieuze dame. Een ingetogen road movie over generatieconflicten (let op de tram naast het metrostel). De film werd gemaakt door Jacques De Pauw in 1979, voor de duizendste verjaardag van Brussel. Het hoofdpersonage is dus ook Brussel.
Brussel werd ontelbare keren door cineasten in beeld gebracht. Welke film, tv-reeks of videoclip heeft Brussel het best in beeld gebracht ? Welke regisseur associeert u met Brussel ?
Dat ik geen enkel Brussels paraplumerk ken, dat is pas vreemd! Misschien een tip voor een merchandising product. Het kan niet moeilijk zijn om daar een paar leuke Brusselse slogans op te zetten.
Dat was de reactie van Anton Muyldermans op het bericht ‘Op een zilvergrijze dag‘. Misschien is het inderdaad een goed idee om een Brusselse paraplu op de markt te brengen, om zo het straatbeeld op een grijze dag wat op te fleuren. Zoals de Londense bussen een symbool geworden zijn.
Hoe zou zo’n Brusselse paraplu er kunnen uitzien ? Welke slogans zouden er op kunnen staan ?
De stad Brussel heeft iets met draken. Zowel de patroonheilige Sint Michiel als de bekeerzuchtige Sint Gorik hakten ze graag in de pan. Dankzij hen staat het beest te pronken op vlaggen en wapenschilden, op torens en straatpaaltjes, al dan niet met een zwaard tussen de ribben. Jozef Devillé zet dat met dit knappe filmpje in de verf.
Oorspronkelijk werd de heraldiek uitgevonden om soldaten en paarden herkenbaar te maken op het slagveld. Later werd het een symbool en een kenmerk van prestige.
Maakt het Brussels wapenschild ons nu nog herkenbaar ? Is het nog steeds een prestigieus merkteken ? Kan de draak, of het doden ervan door een heilige, een symbool zijn voor Brussel ?
(Of toch liever de omnipresente maar niet minder heroïsche duif op het Brussels wapenschild ? Brussel heeft tenslotte al een standbeeld voor de Gevallen Duiven des Vaderlands aan de Pantsertroepensquare.) Of heeft iemand andere suggesties ?
We hebben haar nog nooit gezien, maar toch praten we over haar als over een goeie vriendin. Ze heeft ons lang geleden verlaten, maar is toch nooit weggeweest. Want ze hoort bij het Brussels collectief geheugen.
De Zenne werd in de tweede helft van de negentiende eeuw begraven omdat we er een moerassig, stinkend, ziekmakend riool van gemaakt hadden. Onze rivier kreeg een mooie grafzerk: een kilometerslange boulevard met de naam van de begrafenisondernemer.
Pas sinds kort wordt het afvalwater van alle Brusselaars gezuiverd voor het in de Zenne geloosd wordt. Maar intussen is het te laat om de rivier weer bovengronds te halen, al blijven sommige Zennezotten daar hardop van dromen.
Verdient de Zenne een monument ? Misschien kan het kanaal de rol van ‘Brusselse rivier’ overnemen. Hoe belangrijk is water in de stad ?
Over een paar jaar moet de Europese wijk er helemaal anders uitzien. Geen saaie blokkendozen meer als kantoorgebouwen, maar toonaangevende architectuur van topontwerpers. Weg met de stadssnelweg, en weer een gezellige woonbuurt in de Wetstraat.
De Europese instellingen zijn erg belangrijk voor Brussel, maar toch zijn we niet trots op het uitzicht van de wijk. Daarom heeft de Brusselse regering het Richtschema voor de Europese wijk goedgekeurd. Er moet meer huisvesting komen, de mobiliteit wordt verbeterd en de openbare ruimte heringericht.
De Wetstraat wordt weldra vertimmerd door de winnaar van een internationale wedstrijd. Veel gebouwen van de Europese Commissie zullen dan worden afgebroken en heropgebouwd in de hoogte. Ook wordt er hardop nagedacht over een monument of symbool voor Europa.
Hoe zou zo’n Europees monument er kunnen uitzien ? Een dubai-achtige wolkenkrabber ? Een arnequinzig kunstwerk ?
Het regent veel in Brussel, erg veel. Maar toch word ik zelden nat. Van feeërieke motregentjes tot levensbedreigende zondvloeden, we zijn er in Brussel allemaal aan gewend. En we hebben ons aangepast, zodat de weergoden aan invloed hebben ingeboet.
Door de opwarming van het klimaat worden de Brusselse winters warmer, maar het wolkendek wordt ook dikker, met nog meer en intensere regen. Toch zagen we weinig over het weer. Over het Brusselse weer klagen, is als klagen over je beste vriend: het voelt als verraad.
Want Brussel kan betoverend zijn als het regent. Blinkende kasseien, losgeweekte geuren, het geluid van een stortbui. En we kennen honderd verschillende soorten grijs, zoals Eskimo’s de sneeuw benoemen.
Speelt het Brussels klimaat een rol in uw leven ? Leven we op het ritme van de weergoden ? Hoe heeft u uw kleding aangepast aan het grillige weer ?
En wat is de beste tijd van het jaar ? De Brusselse lente die steeds meer op de zomer lijkt ? Of de zomers met hun maartse buien ? Of die ene dag dat het sneeuwt, meestal kort voor Pasen.
Het Brussel Gewest telt meer dan een miljoen inwoners. En honderdduizenden komen elke dag naar Brussel om te werken, winkelen, betogen, eten,… Het kan er dus soms druk zijn, en er is niet altijd veel plaats.
Zo lijkt Brussel soms op een mierennest: anoniem, schijnbaar chaotisch, altijd in beweging, zonder rust. Zoals in dit filmpje van ‘marieangedem’, gemaakt in onder andere het Noordstation. (maart 2008).
Voelt u zich ook als een klein radertje in een immense machine, misschien zelfs een beetje verloren in de onoverzichtelijk va-et-vient ? Of is de voortdurende vermenging van taal, kleur en geur uw natuurlijke biotoop ? Uw met voedingsextracten verrijkte potgrond ?
In vergelijking met Lhasa of Jerusalem ligt Brussel in het centrum van de wereld. De stad ligt in het hart van een Europees snelwegnetwerk, brede autowegen leiden het verkeer tot midden in de stad. Met de trein liggen Parijs en Londen op een boogscheut. Met het vliegtuig kan men de meeste Europese hoofdsteden bereiken in minder dan drie uur.
De bereikbaarheid van de stad is een grote troef, maar ziet er daardoor ook erg anders uit dan de Oude Stad van Jerusalem of het mystieke Lhasa. Is authenticiteit een ‘must’ voor de ? Of is het allerbelangrijkste dat een levende stad in verbinding staat met de wereld ?
In Charleroi spreken ze al van Brussels South, Deurne wordt Brussels North, wie weet zullen we het later ook hebben over Antwerpen, Seaport of Brussels.
Dat zegt VUB-rector Paul De Knop op de voorstelling van de ‘Staten-Generaal van de Brusselse civiele maatschappij’.
Rector De Knop, zelf afkomstig uit Antwerpen, zegt dat Brussel te veel als een probleem wordt gezien, terwijl de stad een ‘unique selling position’ heeft. (gelezen in Brussel Deze Week)
Heeft hij gelijk ? Staart Brussel naar zijn navel, en hoe moet Brussel bredere horizonten verkennen ?
Deze blog vraagt uw mening. Laat ons weten, zien, voelen en ruiken hoe uw Brussels Gewest er uitziet. Bij de categorieën vindt u het onderwerp dat u boeit, en bij 'commentaar' kan u uw indrukken achterlaten. Deze blog maakt deel uit van het Brusselse Plan voor Internationale Ontwikkeling (PIO)
We hebben haar nog nooit gezien, maar toch praten we over haar als over een goeie vriendin. Ze heeft ons lang geleden verlaten, maar is toch nooit weggeweest. Want ze hoort bij het Brussels collectief geheugen.
Recente reacties